Szympans zwyczajny (Pan troglodytes) to nasz najbliższy współcześnie żyjący krewny. Nasze linie ewolucyjne rozdzieliły się ok 6-7 mln lat temu w Afryce, gdzie żył tzw . ostatni wspólny przodek szympansa i człowieka. Nie przypominał on wyglądem ani współczesnego człowieka ani żadnej dziś żyjącej małpy człekokształtnej. Był to prawdopodobnie jeden z afrykańskich hominidów przystosowany do życia w zróżnicowanym środowisku leśno – sawannowym. Od tamtego momentu obie linie ewoluowały równolegle, przystosowując się do życia w różnych środowiskach.

Lato to idealny czas na górskie wędrówki i odkrywanie przyrody. Jeśli w te wakacje planujesz wyjazd w Tatry, być może spotkasz jednego z najbardziej tajemniczych mieszkańców tego regionu – ślimaka tatrzańskiego (Faustina cingulella). Choć jest niewielki i łatwo go przeoczyć, to prawdziwy skarb tutejszej fauny.

Gdy kilkanaście tysięcy lat temu po arktycznych stepach wędrowały mamuty włochate, ich młode przychodziły na świat w sposób zaskakująco podobny do tego, jak dziś na świat przychodzą słonie. Naukowcy sądzą, że ciąża mamuta włochatego trwała około 22 miesięcy, czyli niemal tyle samo, co współczesnych słoni. Prawie dwuletnia ciąża słoni jest najdłuższą znaną ciążą u ssaków.

Tak zwane szable, czyli długie kły należą do najbardziej charakterystycznych i fascynujących struktur, jakie wyewoluowały w historii życia na Ziemi. Pojawiały się niezależnie w wielu niespokrewnionych grupach kręgowców – zarówno u drapieżników, jak i u roślinożerców. Choć ich wygląd bywał podobny, funkcja i sposób wykorzystania tych imponujących zębów mogły się znacząco różnić.

Choć ślimaki kojarzą się nam głównie z wilgotnymi łąkami i przydomowymi ogrodami, wśród nich są też gatunki preferujące surowe warunki górskie. Jednym z takich niezwykłych mięczaków jest wałkówka górska (Ena montana) – niewielki, lecz intrygujący ślimak, który skrywa się w cieniu leśnej ściółki.