Na ekspozycji paleontologicznej w Centrum Edukacji Przyrodniczej, obok dioramy z lasem karbońskim, stoi ciemnoszara, przypominająca pień skamieniałość o wysokości 1,5 metra i 40 cm szerokości. Jest to pochodzący z jednego z zagłębi węgla kamiennego spłaszczony pień karbońskiej widłakowej rośliny drzewiastej - sigilarii (łac. Sigillaria). Tuż obok w dioramie znajduje się model zielonego pnia o podobnej szerokości, mającego na powierzchni charakterystyczny romboidalny wzór. Jest to model innego karbońskiego widłaka - lepidodendronu.

Na początku roku 2022 świat obiegła informacja, że w Chinach znaleziono jajo z doskonale zachowanym szkieletem embrionu owiraptora, który całkowicie zmieni nasze spojrzenie na pokrewieństwo dinozaurów i współczesnych ptaków.

Gdy spojrzymy na powierzchnię wypolerowanego okazu cynobru z kolekcji Baltazara Hacqueta to ukaże się nam rytowana artystycznie panorama Idriji wraz z podziemną częścią znajdującej się tam kopalni rtęci oraz wizerunek mitologicznego Hermesa, w starożytnym Rzymie zwanego Merkurym.

Dawno, dawno, około 440 milionów lat temu, za górami, morzami i lasami… stop, stop! Akurat lasów to wtedy jeszcze nie było! Jesteśmy przecież w sylurze, trzecim okresie ery paleozoicznej, którego nazwa pochodzi od zamieszkującego niegdyś Wielką Brytanię celtyckiego plemienia Sylurów.

Choć zarówno chmury i opale mają w swoim składzie sporo wody, to na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że różni je prawie wszystko.