Co roku, mniej więcej w drugiej połowie maja i pierwszej połowie czerwca, pojawia się na ulicach, na balkonach i na samochodach zielonkawo-żółty, przypominający barwą sproszkowaną siarkę pył.

Na ekspozycji paleontologicznej w Centrum Edukacji Przyrodniczej, obok dioramy z lasem karbońskim, stoi ciemnoszara, przypominająca pień skamieniałość o wysokości 1,5 metra i 40 cm szerokości. Jest to pochodzący z jednego z zagłębi węgla kamiennego spłaszczony pień karbońskiej widłakowej rośliny drzewiastej - sigilarii (łac. Sigillaria). Tuż obok w dioramie znajduje się model zielonego pnia o podobnej szerokości, mającego na powierzchni charakterystyczny romboidalny wzór. Jest to model innego karbońskiego widłaka - lepidodendronu.

Ta egzotycznie wyglądająca piękność to glorioza wspaniała (Gloriosa superba var. rotschildiana), po angielsku nazywana „lilą płomienną”, a niegdyś po polsku – pysznokwiatem.

Pierwszy dzień wiosny za nami, ale już tydzień wcześniej mogliśmy obserwować pierwsze oznaki budzenia się przyrody do życia. Oprócz śnieżyczek, przebiśniegów, krokusów, śnieżyc wiosennych na drzewach pojawiły się… bazie!

Właśnie wylądowaliśmy naszym śmigłowcem do lotów w czasie na podmokłej polanie w lesie. Na pierwszy rzut oka aż ciężko uwierzyć, że przenieśliśmy się w czasie.